Welkom op de website van
Soli Deo Gloria
In een zeer sfeervolle opgetuigde sportzaal van het dorpshuis de Veenkluit moest het gaan gebeuren op 5 november 2011.
Zoals Peter Manten aangaf in zijn welkomstwoord, zou het een avond worden die niet makkelijk vergeten zou worden door het aanwezige publiek. Met velen waren ze gekomen. Alle beschikbare stoelen bezet en staanplaatsen achter in de zaal. Eindelijk was het 20.00 uur en het orkest kon beginnen. Zij startte met een compilatie van twee klassieke stukken (Leichte Cavalerie en Aida), smaakvol door elkaar gehutseld door de nog altijd zichtbaar gedreven dirigent Peter Tol. Na een wat weifelende start wist SDG al gauw de volle aandacht van het publiek te trekken. Vervolgens klonk er een vertolking van het ‘Adagio’ uit de 3de symfonie van Gustav Mahler. Muziek die voor menig luisteraar moeilijk in het gehoor ligt. Maar degene die het stuk al wel kende, voelde zich getrakteerd op een hoogstaand stukje muzikaliteit. De mars ‘1812’, met een duidelijke knipoog naar ouverture ‘1812’ van Tsjaikovski, ging er bij het publiek goed in.
Toen klonk er uit de catacombe van het dorpshuis een trompet solo (vertolkt door Cees van der Sluis). Ik waande me werkelijk even in een verlaten straatje in nachtelijk Napels. Het was de inleiding tot ‘The Godfather Saga’. Met veel durf en muzikaliteit werd dit epos ten gehore gebracht voor een ademloos luisterend publiek. Toen was het de beurt aan het ŕ capella koor Sound Around die een sfeervol intermezzo verzorgde en tevens de brug sloeg tussen klassiek en pop. Zij vertolkte ‘Colours of the wind’ (Pocahontas), ‘Don't make my brown eyes Blue’ (Crystal Gayle) en ‘Don't stop me now’ (Queen). Het koor had, ondanks hun enthousiasme en net als het orkest, duidelijk last van het gebrek aan akoestiek in de zaal. Desondanks verzorgden zij een fraaie invulling van de avond. Na het huldigen van een 4 tal jubilarissen ging het orkest weer verder met het tweede deel van hun concert.
Dit was duidelijk het pop gedeelte. ‘Hard rock hallelujah’, ‘When you get there’, met een duidelijke link naar de ‘5de Beethoven’ en met een nostalgisch tintje voor de jongere oudere (zoals Peter Manten aangaf), ging er als zoete koek in bij het publiek. Toen was het de beurt voor ‘We will rock you’. Dirigent Peter Tol riep het publiek op om daar met de handen aan mee te doen. Dat was een slimme zet, want hoe goed dit fameuze stuk ook vertolkt werd, de eentonigheid ervan werd ondervangen door het meeklappende publiek. Tijdens het laatste officiële werk ‘It's raining man’, werd het publiek getrakteerd op vlekkeloos spel door Pim de Graaf op melodisch slagwerk. Voor wie zich weleens heeft gewaagd aan het spelen van ‘Circus Renz’, kon aan het spel van Pim horen dat hij een bijzonder staaltje techniek in z'n vingers had. Of het allemaal al niet genoeg was, had SDG nog een toegift van formaat. Michael Jackson ‘King of pop’. Dit stuk werd gespeeld met een flair alsof het voor de orkestleden dagelijkse kost is.
Peter Manten had niets teveel gezegd! Voor wie niet is geweest, u hebt absoluut een kwaliteits spektakel gemist.